ನಿನ್ನ ತಪ್ಪಿಗೆ ನೀನೆ ಹೊಣೆ

ಮುತ್ತಾನಲ್ಲೂರು ಬಿಟ್ಟರು ಅಮ್ಮ ಅಲ್ಲಿನ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಆಗಾಗ ಹೋಗುವುದು ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಆ ಊರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಇಪ್ಪತ್ತೇರಡೊ ಮುರೊ ವಯಸ್ಸು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಸ್ವಂತಿಕೆ, ಸಂಬಳ, ಗೌರವ, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಪ್ರೀತಿ, ಮುಂದೆ ಕುಟುಂಬ ಕೊಟ್ಟ ಊರದು. ಅದು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಮರು ಹುಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟ ಊರು ಅಂತಲೆ ಅವಳ ಭಾವನೆ.

ಈಗ ೨೦೧೭ರ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಂಟಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆ ಕೊಡಲು ಯೋಚನೆ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇರುವಾಗ ಚಿಕ್ಕರಾಮರೆಡ್ಡಿ ಹಾಗು ಚೆನ್ನಕ್ಕ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಒಂದು ರೂಮನ್ನು ಬಾಡಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ೧೯೭೭ನೇ ಇಸವಿಯಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು ಅಂದರೆ ಇಂದು ನಂಬುವುದು ಕಷ್ಟ (ಬಹುಶಃ ಸಮಾಜ ಹಿಮ್ಮುಖವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ). ಅದಕಾರಣ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ದಂಪತಿಗಳ ಮೇಲೆ ವಿಶೇಷ ಪ್ರೀತಿ ಹಾಗು ಗೌರವ.

ಅಮ್ಮ ಆಗಾಗ ಚೆನ್ನಕ್ಕನ ಬಳಿ ಕಾಸು ಕೂಡಿಟ್ಟು. ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಚಿನ್ನದ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಕೋಳ್ಳುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಇತ್ತು. ಇದು ಊರು ಬಿಟ್ಟ ಮೇಲು ಸುಮಾರಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಲಕ್ಕಸಂದ್ರ ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಆಗ ಭೇಟಿ ಕಡಿಮೆಯಾದರು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ.

ನಾನಾಗ ೪ ಕ್ಲಾಸ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಒಂದು ಭಾನುವಾರ ಚೆನ್ನಕ್ಕನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ತೀರ್ಮಾನ ಆಯಿತು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಉಪಹಾರ ಮುಗಿಸಿ ನಾನು, ಅಮ್ಮ, ಮಮತ ಕೆ.ಆರ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಬಸ್ಸು ಹಿಡಿದು ಲಕ್ಕಸಂದ್ರಕ್ಕೆ ಹೋರಟ್ವಿ. ಸುಮ್ಮನೆ ಮಾತಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರೊದಿಕ್ಕೆ ಹೋದುದರಿಂದ ಊಟದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮನೆಗೆ ವಾಪಸ್ಸ್.

ಅಪರಾಹ್ನ ನಾನೊಂದು ವಾಚ್‌ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಆಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಮ್ಮ ಗಮನಿಸಿದ್ದಾಳೆ ಆದರೆ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ೩ ಗಂಟೆ ಹೋತ್ತಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದು. ವಿಚಾರಣೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು. ನಾನು ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಬಸ್ಸನಲ್ಲಿ ಅದು ಹೇಗೆ ‌ದೋರೆಯಿತೆಂದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಥೆ ಕಟ್ಟಿ ಹೇಳಿದೆ. ಅವಳು ನನ್ನಮ್ಮ ನನ್ನ ಮುಖ ಓದಲು ಅವಳಿಗೆ ಎರಡು ನಿಮಿಷ ಸಾಕಾಯ್ತು. ನನ್ನನ್ನು ದೂರ ಇರಲು ಹೇಳಿ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಅಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು. ನನಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸೆಕೆಂಡ್ ತಡೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಸತ್ಯ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟೆ.

ವಾಚ್ ಅಂದರೆ ನನಗೆ ಮೊದಲಿಂದಲೂ ಯಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ. ೧೦ ವರ್ಷದ ಬಾಲಕನಿಗೆ ವಾಚ್ ಅಗತ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಅದುದರಿಂದಲೆ ಅವರು ನನಗೆ ತೆಗೆಸಿಕೋಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರೆ ಬಾಲಕನ ಆಸೆಗೆ ಯಾವ ಪರೀದಿ? ಸಮಯ ನೋಡಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಯಾವ ಬುದ್ದಿಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸದೆ. ಅದರೆ ಈಗ ಅಮ್ಮನ ಅಳು ನನನ್ನು ಯೋಚನೆಗೆ ಹಚ್ತಿತ್ತು. ದುಃಖ ಉಮ್ಮಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿತ್ತು.

ಅಮ್ಮ ಬೈತಾಳೆ, ಒಂದೇರಡು ಎಟು ಹಾಕ್ತಾಳೆ, ಅಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಾ ಸರಿಹೋಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಅಂದು ಕೊಂಡಿದ್ದ ನನಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಶಾಕು ಬಾಕಿ ಇತ್ತು.

ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮ ಸರಸರನೆ ಮುಖ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು, ಸೀರೆ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಎರಡೆ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ತಯಾರಾದಳು. ಟೇಲಿಫೊನಿನಲ್ಲಿ ಆ ಕಡೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕೂ ಅಮ್ಮ ಇಲ್ಲ ನಾವು ಈಗ ಹೋರಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿಯೆ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಲಿ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಮನೆ ಬೀಗ ಹಾಕುವುದಕ್ಕೆ ಎರಡು ಸೆಕೆಂಡ್ ಮಾತ್ರ ಬೇಕಾಯ್ತು. ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುವ ಮೋದಲೆ ನಾವು ಕಾಂಪೌಂಡ್ ದಾಟಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದೆವು.

ಅಮ್ಮನ ಕಾಲಿಡಿದು ಕ್ಷಮೆಯಾಚಿಸುವುದು ಒಂತರಹ ಬೇರೆಯವರ ಮುಂದೆ ಕೈಮುಗಿದು ಕ್ಷಮೆಯಾಚಿಸುವುದು ಬೇರೆ. ನನಗೆ ವಯಸ್ಸು ಹತ್ತಾಗಿದ್ದರು ಅಹಂ ಮುವತ್ತರದ್ದು. ಪರಿಪರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡೆ, ಫೋನಲ್ಲಿ ಕೇಳ್ತೀನಿ, ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಕೇಳ್ತೀನಿ ಅಂತೆಲ್ಲ. ಈಗ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅಹಂಗಿಂತ ಅವರನ್ನು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ನೋಡುವ ಧೈರ್ಯ ಇರಲ್ಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಮ್ಮ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ.

ಸರಿ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆವು. ಕೈಮುಗಿದು ಕ್ಷಮೆಯಾಚಿಸಿದೃ. ಚೆನ್ನಕ್ಕ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಲೆ ಸವರಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಇಂದೂ ನೆನಪಿದೆ. “ಅಮ್ಮನ ಮನ ನೋಯಿಸ ಬೇಡ ನಿಮಿಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಾಣನೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ”.

ಮನೆಗೆ ಬರುವವರೆಗು ಮಾತಿಲ್ಲ. ನಾನಿನ್ನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ರಾತ್ರಿ ಅಮ್ಮ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುತ್ತ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದಳು “ನಿನ್ನ ತಪ್ಪಿಗೆ ನೀನೆ ಹೊಣೆ, ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವ ಮುನ್ನ ಯೋಚನೆ ಮಾಡು ಹಾಗು ಅಕಸ್ಮಾತ್ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಹಿಂಜರಿಯಬೇಡ. ನಿನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ನೀನೆ ಸರಿ ಮಾಡಬೇಕು” ಅಂತ. ಆಗ ನನಗೆ ಅಷ್ಟು ತಿಳಿಯದಿದ್ದರು, ಈಗ ಅದು ನನ್ನ ಪಾಲಿನ ವಚನಗಳು.

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *